Werona , stolica prowincji, liczy ponad 250 tys. mieszkańców, położona jest malowniczo nad rzeką Adygą.

Centrum miasta stanowi piazza Bra, nieregularny plac, na który wchodzi się (idąc od dworca) poprzez tzw. Portoni della Bra, bramę w postaci dwóch wielkich łuków. Tuż obok wznosi się pięciokątna wieża (Torre Pentagona) z tego samego okresu, a przy niej wejście do Museo Lapidario Maffeiano. Na prawo od bramy ciągnie się sporych rozmiarów Palazzo della Gran Guardia. Drugi bok placu stanowi neoklasyczny Palazzo Barbieri. Rząd budynków naprzeciwko niego, częściowo ozdobionych podcieniami, ciągnie się lekkim łukiem wzdłuż głównego deptaku miasta, zwanego Liston. Oczywiście pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy po wkroczeniu na piazza Bra, jest pochodząca z I w. n.e. ogromna Arena, być może najbardziej znany zabytek Werony.

 Bilety autokarowe do Włoch warto kupić na stronie http://www.biletyautokarowe.pl/polska-wlochy.

Podróż w jedną stronę kosztuje zazwyczaj z całej Polski - około 300 - 326zł. Można jednak kupić na za 280zł (Super Pol wyjazd np z Katowic). Podróż w obie strony to koszt 400 - 430zł, dlatego zawsze warto kupić taki bilet ponieważ powrót to połowa ceny biletu jednostronnego

Bilety lotnicze do Włoch warto kupić na stronie http://www.lotnicze-bilety.pl/?airline=0&country=202&city=0&submit=WYSZUKAJ

Z piazza Bra, poprzez via Mazzini dochodzi się do kolejnego istotnego punktu miasta, malowniczego piazza delle Erbe, na którym odbywa się codziennie targ warzywny.

Z piazza delle Erbe poprzez łuk zwany Arco della Costa, który zawdzięcza swoją nazwę wielkiej wielorybiej kości zawieszonej powyżej, przechodzi się na piazza dei Signori. Po prawej wznosi się tutaj Palazzo del Comune oraz Torre dei Lamberti. Jest to jedyna prywatna wieża w Weronie.

Po drugiej stronie placu znajduje się wdzięczna, renesansowa Loggia del Consiglio, wybudowana między 1476 a 1493 r. Dalej znajdują się okazałe gotyckie grobowce członków rodu della Scala, tzw. Arche Scaligere.

Niedaleko od piazza delle Erbe, przy via Cappello, mieści się tzw. dom Julii, czyli hipotetyczne domostwo Capulettich. Po wejściu na dziedziniec można oglądać balkon oraz posąg szekspirowskiej bohaterki. Natomiast, na brzegu Adygi wznosi się największy kościół w Weronie, Santa Anastasia.

Idąc via Duomo, dociera się do romańskiej katedry z XII w., położonej przy niewielkim, ale urokliwym placyku. Dalej, przechodząc przez most Garibaldiego, dochodzi się do renesansowego kościoła San Giorgio in Braida. Nieopodal znajduje się jedyny z rzymskich mostów w Weronie, jaki dotrwał do naszych czasów, Ponte Pietra.

Dalej położony jest, oparty o zbocze wzgórza, rzymski teatr z I w. Powyżej niego, na wzgórzu, w dawnym klasztorze San Girolamo, mieści się Museo Archeologico, a w nim brązy etruskie, greckie i rzymskie, mozaiki i szkła. Poza tym ze wzgórza rozciąga się piękny widok na miasto.

Nieco dalej znajduje się kościół Santa Maria in Organo, wybudowany w 1481 r., a obok niego Palazzo Giusti, który okalają XVIII- wieczne ogrody włoskie z cyprysową alejką.

Na prawym brzegu Adygi znajduje się gotycki kościół San Fermo, jeden z najciekawszych w Weronie pod względem architektonicznym. Nieco dalej na południe znajduje się tzw. grób Julii.

Ulica prowadząca od piazza delle Erbe to corso di Porta Corsari, kończąca się rzymską bramą, tzw. Porta dei Borsari z w. p.n.e., której forma była później wielokrotnie naśladowana przez architektów renesansowych.

Idąc dalej corso Cavour, mija się po lewej piękny XVI-wieczny Palazzo Bevilaqua, a następnie dociera do jednego z najbardziej imponujących zabytków w Weronie, zamku Castelvecchio. Z zamkiem połączony jest piękny most Ponte Scaligero.

Spacer po weronie kończymy w zachodniej części miasta. Tam, w obrębie murów, wznosi się bazylika San Zeno Maggiore, uważana za jedno z największych osiągnięć architektury romańskiej we Włoszech. Przepiękna, niezwykle harmonijna fasada w kolorze kości słoniowej współgra znakomicie ze stojącą po prawej stronie smukłą dzwonnicą z pierwszej połowy XII w. oraz z nieco bardziej przysadzistą XIII-wieczną ceglaną wieżą byłego opactwa po lewej.

Magdalena Kubas, Agnieszka Liszka